Wśród lektur Morrisona, które ukształtowały punkt widzenia i styl poety (oprócz wyżej wymienionych), najważniejsze to: dzieła Balzaka, Cocteau'a, Moliera, W drodze Kerouaca, wiersze Ginsberga, Shelley'a, Złota Gałąź Frazera, Żywoty sławnych mężów Plutarcha, Hauspostille Brechta, Dumbwaiter Harolda Pintera[56], Bohater o tysiącu twarzy Josepha Campbella. jaźń Jima, zaówno jako poety w charakterze i gwiazdora rockowego, twardo odwoływała się niejednokrotnie także aż do życia i twórczości Oskara Wilde'a, dandysa, prowokatora, skandalisty i ofiary purytańskiej ksenofobii.
Charles Baudelaire na płótnie Gustave Courbeta. Morrison hołdował życiu na granicy, znanym z biografii poetów przeklętych. Łączyło go z nimi także sympatia aż do alkoholu, narkotyków i ulicznej egzystencji, pesymizm poznawczy, oczarowanie złem, immoralizmem oraz swoboda seksualnaInną fascynacją Jima, która w znaczącym stopniu wpłynęła na jego późniejszą twórczość, była psychologia tłumu, niejednokrotnie wykorzystywana przez niego w czasie swoich wystąpień scenicznych oraz w budowaniu swojej koncepcji teatru rockowego[57].
Oryginalna metaforyka Morrisona wyniesiona została z życia; jej budulcem ówczesny strzępki zasłyszanych rozmów, autentyczne miejsca i zdarzenia. imię piosenki When The Music's Over powstał gdy Morrison usłyszał od chwili pewnego barmana: "kiedy muzyka się skończy, zgaście światła", metafora I wanna owo hear the scream of the butterfly inspirowana została tytułem japońskiego filmu pornograficznego The scream of the Butterfly, a Soul Kitchen owo jednocześnie imię pewnej restauracji w Venice. chociaż źródła inspiracji ówczesny w tym przypadku raczej błahe, ładunek dyskursywny metafor nie puder z nimi żadnego związku.
Jima od chwili najmłodszych lat fascynowała piśmiennictwo Ginsberga, Walta Whitmana, Rimbauda, Charlesa Baudelaire'a, Dylana Thomasa i Brendana Behana, Edgara Allana Poego czyli Williama Blake'a. Morrison niejednokrotnie bywał w latach późniejszych przyrównywany otóż owo aż do Poego[58]. magazyn Vogue z 15 listopada 1967 napisał wręcz:
Poezję Jima Morrisona niejednokrotnie porównywano także aż do XVII wiecznego teatru elżbietańskiego, antycznej poezji rzymskiej, utworów Johna Keatsa oraz Percy'ego Bysshe Shelleya[59].
Wiele z znanych piosenek Morrisona inspirowało się konkretnymi dziełami literackimi, psychologicznymi, filozoficznymi powiem więcej dziełami sztuki (zwłaszcza obrazami Hieronima Boscha[60]):