Wczesny faza twórczości Morrisona, który wolno określić amerykańskim (ze względu na pozycja powstawania wierszy) uderza mrocznym, żywiołowym obrazowaniem. Przeważają zdania eliptyczne czy wprost ledwo pojedyncze słowa jako układ poszczególnych wersów oraz Rimbaudowska technologia montażu. pisarz nie stroni w nich od wulgaryzmów; na ogół pojawiającym się tematem jest okrucieństwo, inwazja oraz napięcie seksualne. Włodzimierz Szturc zwraca uwagę na prowokatywny odcień tych wierszy; w Heroicznej zoomorfii pisze:
faza jankeski poezji Morrisona dokładnie zajęty jest z jego karierą muzyczną w latach 1967-1971. Stanowił pan próbę otworzenia Drzwi percepcji, również w charakterze występy sceniczne The Doors korzystał z poetyki krzyku, ekspresjonistycznych środków wyrazu ciągniętych do skrajności, jambicznego rytmu[32].