Jim Morrison, zafascynowany wizerunkiem Aleksandra Wielkiego z Żywotów sławnych mężów Plutarcha, w późniejszym czasie po wielokroć przybierał pozę króla Macedonii[49]. tak przejął jego "zwyczaj lekkiego pochylania głowy na lewe ramię"[50], styl uczesania oraz "monumentalny" sposób scenicznej recytacji.
Morrison po wielokroć w swojej twórczości dopuszczał się do autokreacji trudnej do zdefiniowania postaci Króla Jaszczurów. jeżeli jego wiersze ze wszystkich okresów twórczości da się wymieszać jednym stałym motywem, mianowicie to nagminne przywoływanie obrazów gadów, węży i pustynnych jaszczurek. w charakterze mówił autor:
„ Nie zapominajmy, że jaszczur i wąż identyfikowane są z tym, co nieświadome, zaś podobnie z siłami zła. Jest maleńko takiego głęboko w pokładach ludzkiej pamięci, co zbliża nas do węży. Nawet, jeżeli wcale nie widziało się węża. Myślę że te stworzenia są wcieleniem naszych lęków ” — Wypowiedź Jima Morrisona na podstawie: J. Hopkins & D. Sugerman, pies z kulawą nogą nie wyjdzie w takim razie żywy, Poznań 2006, str. 249
Najpełniejszy bodaj słowo takiego potraktowania symboliki Jaszczura daje piosenka Not to Touch the Earth, przez prowokacyjne i pełne ekspresjonistycznego krzyku obrazy mówiąca o źródłach zła, władzy i dewiacji, zakończona manifestem: I am zaś Lizard King, I can do anything. za jednym zamachem wieszcz zaznaczał:
W późniejszym czasie Morrison nazywał siebie Panem Charyzmą oraz Panem Mojo Risin' (anagram własnego nazwiska), które wyraźniej podkreślały złośliwy stosunek do swoich autokreacji.
Zmieniające się z natychmiastowo lat autokreacje Morrisona łączył motyw Podrzutka (Challenging) z piosenki o tym samym tytule z płyty L.A. Woman z 1971[51]. utwór niesie albowiem dość jasną deklarację: "Jestem podrzutkiem, patrzcie w charakterze się zmieniam" (I'm zaś challenging, see me change), staje się manifestem poprzednich wcieleń poety[52].